Schotland

Wedden op Schotland

Wedden op Schotland vereist een focus op underdog-potentieel, vooral in kwalificatiecampagnes en tijdens thuiswedstrijden in Hampden Park. Schotland is zelden de favoriet tegen de Europese grootmachten, wat betekent dat hun 1X2 quoteringen (winst, gelijkspel, verlies) vaak hoog zijn. Succesvolle weddenschappen op Schotland richten zich vaak op de 'Draw No Bet' optie, vooral wanneer ze het opnemen tegen gelijkwaardige teams, om de inzet terug te krijgen bij een gelijkspel. Populaire weddenschappen bij Schotse wedstrijden zijn 'Both Teams to Score' (BTTS) vanwege hun aanvallende speelstijl onder leiding van de huidige generatie aanvallers, gekoppeld aan een verdediging die soms kwetsbaar is tegen snelle counters. Voor grote toernooien is het wedden op 'Groepsfase Exit' historisch gezien een veilige, zij het sombere, weddenschap, gezien het feit dat Schotland nog nooit de knock-outfase van een WK of EK heeft bereikt. Topscorer weddenschappen draaien vaak om spelers zoals Scott McTominay of John McGinn, die als middenvelders veel doelpunten maken, of een spits zoals Che Adams, mits hij in topvorm is. Houd de Nations League-prestaties nauwlettend in de gaten, aangezien Schotland hier vaak boven zichzelf uitstijgt en sterke resultaten neerzet tegen teams van vergelijkbare sterkte, wat goede accumulators (combinatieweddenschappen) kan opleveren.

Geschiedenis van het nationaal elftal

De geschiedenis van het Schotse nationale elftal is even rijk als tragisch. Schotland speelde in 1872 tegen Engeland de allereerste officiële internationale voetbalwedstrijd ter wereld (0-0). In de vroege jaren waren ze, samen met Engeland, dominant in de British Home Championship. Schotland heeft zich gekwalificeerd voor acht WK’s en vier EK’s, maar heeft de bijna mythische barrière van de groepsfase nooit doorbroken – een fenomeen dat bekend staat als de ‘Schotse vloek’. Memorabele momenten zijn onder meer de overwinningen op Engeland in Wembley, zoals de legendarische 3-2 zege in 1967 (waarna de Tartan Army zichzelf onofficieel tot wereldkampioen kroonde, omdat ze de regerende kampioen verslagen hadden). Recentelijk was de kwalificatie voor EURO 2020 (hun eerste grote toernooi sinds 1998) een emotionele mijlpaal, evenals de 2-0 overwinning op Spanje in de EK-kwalificatie 2023. Schotland staat symbool voor het 'nearly man' van het internationale voetbal; altijd dichtbij, maar zelden in de absolute top.

Prijzenkast en grote prijzen

Hoewel Schotland een lange en trotse voetbalhistorie heeft, is de prijzenkast op het gebied van grote internationale toernooien leeg. Het team heeft zich nog nooit gekwalificeerd voor de finale van een Europees Kampioenschap of Wereldkampioenschap, en is nooit verder gekomen dan de groepsfase van deze toernooien. De belangrijkste historische successen behaalde Schotland in de British Home Championship (een toernooi tussen de vier Britse landen), die zij 24 keer volledig wonnen en 17 keer deelden. Sinds de stopzetting van dit toernooi in 1984 heeft het Schotse team zich gericht op kwalificatie voor de moderne toernooien. Hun prestaties in de UEFA Nations League (promotie naar League A) tonen wel hun potentieel in competities met teams van vergelijkbaar niveau.

Rivaliteit

De onbetwiste en meest intense rivaliteit van Schotland is die met Engeland, bekend als 'The Auld Enemy'. Dit is de oudste internationale derby in de voetbalgeschiedenis, daterend uit 1872. De wedstrijden tussen Schotland en Engeland zijn beladen met historische, culturele en politieke spanningen, en staan garant voor een ongeëvenaarde sfeer. De confrontaties, met name de jaarlijkse wedstrijden in het kader van de British Home Championship, waren de hoogtepunten van het internationale voetbalseizoen. Hoewel de wedstrijden minder frequent zijn geworden sinds het verdwijnen van de Home Championship, laaien de emoties direct op wanneer de twee teams elkaar treffen in kwalificatiewedstrijden of grote toernooien. Secundaire rivaliteit bestaat met Ierland en Wales, grotendeels gebaseerd op geografische nabijheid en de strijd om de dominantie binnen het Verenigd Koninkrijk.

Supporters en cultuur

De Schotse supporterscultuur wordt gedomineerd door de 'Tartan Army', een van de meest loyale, luidruchtige en vrolijke supportersgroepen ter wereld. Ze staan bekend om hun massale, kleurrijke aanwezigheid bij uitwedstrijden, vaak gekleed in kilts en vergezeld van doedelzakken. Ze worden vaak geprezen om hun sportiviteit en hun vermogen om de sfeer te behouden, zelfs na teleurstellende nederlagen. Legendarische spelers die de Schotse voetbalcultuur hebben gevormd, zijn onder meer Denis Law (Ballon d'Or winnaar), Kenny Dalglish (een van de meest gedecoreerde Schotten), en Jim Baxter. Hun strijdlust en onverzettelijkheid vormen de kern van de Schotse identiteit. De nationale hymne, 'Flower of Scotland', gezongen door 50.000 fans in Hampden Park, creëert een kippenvelmoment dat weinig andere stadions kunnen evenaren. De sfeer maakt Schotland een moeilijke tegenstander om tegen te spelen, wat thuisvoordeel een cruciale factor maakt bij het wedden.